30 de diciembre de 2003

Me voy!!!
Salgo esta noche , y ya llevo 1 día de los nervios. No veo la hora de llegar a Galicia :) Creo que le cantaré al conductor "para ser conductor de primeraaaa, aceleraaaaaa....para ser conductor de primeraaaaaaa" jeje,
Me esperan amigos, los arboles, el mar y aquella maravillosa ciudad que deje hace cinco meses para venirme aqui. Me esperan risas, familia y un saquito de buenas vibraciones. Tengo, espero y quiero pasarlo muy bien. En mi corazon, vais todos vosotros. Os veo cuando venga. Mil besos.

:*****************************

28 de diciembre de 2003

Danae



Aqui os dejo a la verdadera Danae :) Y de paso pruebo a ver si soy capaz de poner fotos.

27 de diciembre de 2003

Cuando ya no habia esperanza para nosotras...

Me da por ir a la RAM y conocer en persona a la señorita Fliskifly. Y fijaros si fué acertada la decisión que hasta nos hicimos amigas y nos olvidamos de todos los malos rollos anteriores que traiamos arrastrando desde que nos conocemos.

Y ahora hablo con ella, y a pesar de que no compartirmos ideas, me escucha e intenta comprenderme. Ahora miramos paginas de comics juntas y planificamos estrategias de ataque contra algo que no voy a decir aqui xDD.

Cuando ya no habia esperanza, cuando ya casi paso de ir a Murcia por no encontrarmela, cuando creía que era la persona que más me odiaba en la tierra, voy a Murcia, y me encuentro tomando un cafe con una chiquita, que dice ser fliskifly y que reconozco como fliskifly y yo me pregunto....¿De verdad nos llevamos bien? ¿De verdad se acabó la guerra? Y me convenzo a mi misma para esperar a ver que tal esta cuando me vuelva a ver por irc.

Fliskifly, que sepas que fuiste una de las mejores personas que me encontre en Mazarrón :) Gracias por darme la oportunidad de acercarme a ti, y perdona todo lo que en su momento pude hacer mal respecto a ti. Sabes que hasta te estoy cogiendo cariño?

Mil besitos niña :)

Danae

24 de diciembre de 2003

Felices Fiestas a todos :)

De todo corazón que seais los más felices esta noche y siempre!
Mi regalo para estas fechas será daros un homenaje a todos,a todos aquellos que me haceis reir durante el año, a todos los que me aguantais las penas, a todos los que llorais conmigo cuando estoy triste, a todos que sentís cuando yo siento.
No hace falta poner nombres, vosotros sabeis quienes sois...
Besos

Danae

22 de diciembre de 2003

Galicia, miña terra :)

Cuatro meses viviendo en la fria capital del pais,Madrid, son suficientes para echar de menos con toda tu alma la magia de Galicia.
El abrazo de sus rias y la conversación de sus gentes. La luz de sus amaneceres, esa lluvia que hace ese paisaje tan típico y caracteristico.
Y que le da a esa tierra un toque de melancolía que enamora.

Pero vuelvo. Solo por una semana pero vuelvo a una tierra que me ha conquistado eternamente. A una tierra que añorare mientras mis pies no pisen su suelo y mis ojos no vean su mar. A una tierra de la que estas casi obligado a quedarte prendado para siempre solamente con verla. Esa es mi Galicia.

Siempre pensé que la tierra de uno es la tierra de donde te sientes, no de donde naces. Y mi corazón que anda a caballo entre Granada y Vigo, siento que cada vez mas tira pa el norte, y no pienso ponerle cuerdas ni echar raices en ningun sitio que mi corazón no quiera.

Voy a buscar alguna poesia de galicia, en galego of course y os la pongo.


Sin ela vivir non podo,
non podo vivir contenta;
qu'adonde queira que vaya
cróbeme unha sombra espesa.

Cróbome unha espesa nube
tal preñada de tormentas,
tal de soidás preñada,
qu'a miña vida envenena.
Leváime, leváime, airifios,
com'unha follina seca,
que seca tamén me puxo
a calentura que queima.
¡Ai!, si non me levás pronto,
airiños d'a mina terra:
si non me levás, airiños,
qulsáis xa non me conesan;
qu'á frebe que de min come,
vaime consumindo lenta,
e n-o meu corazonciño
tamén traidora se ceiba.

Fun n-outro tempo encarnada
como o color d'a sireixa;
son hoxe descolorida
como os cirios d'as igrexas,
cal si unha meiga chuchona
a miña sangre bebera.
Vóume quedando muchiña
com'unha rosa qu'inverna:
vóume sin forzas quedando,
vóume quedando morena,
cal unha mouriña moura
filía de moura ralea.

Leváime, leváime, afriños,
leváime adonde me esperan
unha nal que por min chora,
un pai que sin min n'alenta,
un hirmán por quen daría
a sangre d'as miñas venas,
y un amoriño a quen alma
e vida ile prometera.
Si pronto non me levades,
¡ai!, morreire de tristeza,
soya n'unha terra extraña,
donde extraña m'alomean,
donde todo canto miro
todo me dice ¡extranxeira!
¡Ai, miña probe casiña!
¡Ai, mina vaca bermella!
Años, que balás n-os montes,
pombas, qu'arrulás n-as eiras;
mozos, qu'atruxas bailando,
redobre das castañetas,
xas-co-rras-chás d'as cunchiñas,
xurre-xurre d'as pandeiras,
tambor d'o tamborileiro,
gaitiña, gaita gallega:
xa non m'alegrás, dicindo
¡muiyeira!, ¡muiyeira!
¡Ai!, quén fora paxariño
de leves alas lixeiras!,
¡ai, con qué prisa voara
toliña de tan contenta,
para cantar a alborada
n-os campos d'a miña terra!
Agora mesmo partira,
partira com'unha frecha,
sin medo as sombras d'a noite,
sin medo d'a noite negra;
e que chovera ou ventara,
e que ventara ou chovera,
voarla e voaría
hasta qu'alcansas'á vel-a.
Pero non son paxariño
e irei morrendo de pena.
xa en lágrimas convertida,
xa en sospiriños desfeita.

Dóces galleguiños aires
quitadoiriños de penas,
encantadores d'as augas,
amantes d'as arboredas;
musica d'as verdes canas,
d'o millo d'as nosas veigas;
alegres compañeiriños,
run-run de todal-as festas,
leváime n-as vosas alas
com'unhá follina seca.
Non permitás qu'aquí morra,
airiños d'a miña terra,
qu'ainda penso que de morta
hei de sospirar por ela:
ainda penso, airiños aires,
que dimpois que morta sea,
e aló pol-o camposanto,
donde enterrada me teñan,
pasés n-a calada noite
runxindo antr'a folla seca,
ou murmuxando medrosos
antr'as brancas calaveras;
inda dimpois de mortilla,
airiños d'a miña terra,
eivos de berrar: ¡Ariños,
airiños, leváime a ela!

20 de diciembre de 2003

Mamá

Hoy me levanté y recordé su rostro. Recordé cuando bailabamos en su cuarto y recordé que ella me enseño a tocar el piano.Recordé sus risas, sus bromas y la calidez con la que hacía todo. Y sonreí. Y me dí cuenta de que a pesar de haber superado con creces que ella se fuera aun la echo de menos. Pero ya no lloro porque ella se fuera aquella noche sin sentido de un octubre, de hace tantos años. No lloro porque tantos años de preguntas aunque no me han dado una respuesta clara de que tranquilizara mis porqués me han hecho entender una cosa, que ella vive en mi, que soy lo único que tiene un cachito de ella en este mundo

Ella no me enseño todo. La vida no le dió tiempo. Pero me enseño quizás algunos de los valores más importantes que tengo hoy dia. Se bien que su falta ha podido hacer que nazca en mi una idealización a su persona para superar su perdida.No me importa, era y es mi madre. Ya estoy harta de pedir respuestas a quien nadie sabe. Y voy a quererla, a respetarla y a recordarla siempre. Aunque a gran parte de mi familia le pese. Aunque gran parte de esa misma familia se haya empeñado durante años en hacerme ver otra cosa. No lo han conseguido.

Hace unos años, atrapada en una adolescencia dificil llena de preguntas sin resolver ( supongo que como todas ), encerrada en mi habitación le escribí una poesia. Ha sido la única poesia que he podido escribirle en tanto tiempo. Nunca supe encontrar las palabras adecuadas para decirle lo que siento. Excepto aquella vez, aunque como sabeis esto ya ha cambiado.

Aqui la teneis.

A veces me pregunto
lo que estaría pasando
si de esta vida a ti
no te hubieran apartado.

A veces casi logro escuchar
un susurro de tus labios
o una de esas regañinas
que a mi nunca me llegaron.

A veces busco en mí...
a esa mujer desconocida
a quien vi en tantas fotos
con la mirada perdida.

A veces sueño contigo,
¡Maldita sea, sí que lo hago!
y soy pequeña y de nuevo
me consuelas en tus brazos.

¿Por qué te fuiste aquella noche?
¿Por qué no me fui yo detrás?
¿Por qué me hago tantas preguntas,
si sé que no volverás?

A mi madre. Un alma que apartaron
de mí, demasiado pronto.


Gracias una vez más por leerme. Besos y abrazos enormes

Danae

Linkss

Linkaremos a mi novio tb :) Tiene un blog un poco raro recomendado solamente para informáticos. _CN_ a por el :))
Los demás si quereis entrar, no os digo que no, pero no vais a entender nada de nada.

Besos
Danae